Têbîniyên Amerîkayê XXIII: “God bless them!”

Dengekî fenanî dengê maşînekê… ji nîvê şevê ve hew kêlîkek jî destûr nedabûyê ku xewa xwe bidomîne, nalet li şeytên anîbû û cara dawî ji nav cihnivînên xwe derketibû, çûbû li ber şibakê daçikilîbû, guhên xwe fît kiribûn. Dû re darikê perdeya jalûzî çar caran ba dabû, çavên xwe mûç kiribûn û kutabûn neqebê. Derve zilûmat bû, şibaka nîvvekirî daxistibû û darikê wê careke din ba dabû, dengê maşînê hinekî daketibû, lê êdî xew lê herimî bû, venegeriyabû nav nivînan, bêyî tu lambeyan vêxî, berê xwe bi deriyê derve ve kiribû, kilîda ku qet jê ne piştrast bû, saxtî kiribû, heke yekî xêrnexwaz xwe tê bida, dê bi derba êwil re vekira. Bêhna wê parîyek teng bibû, ne bi tenê ji ber fikara kilîdê, vê dawiyê li bajêr dizî û piziya Kiayan zêde bibû, qala komeke nû ya dizan dikirin ku bes tirimbêlên Kia didizîna. Xwezî bi tenê bidizîna! Îda bi wê tirimbêlê diçûn şêlandina benzînxaneyên ku çav berdabûnê, yên ku pirranî di destê hindîyan de bûn. Carcaran diketin şer û pevçûnan jî, heke çîp rep nekirana û ji endaman yek nehata kuştin yan birîndar nebûya, di heman şevê de tevlî çend şêlankerî û bûyerên din jî dibûn. Dû re, Kia dibirin û li deverekê tarî û xewle terk dikirin; bi camên hûrhêrabûyî, bi gulleyan qulqulîbûyî, palkursiyên bi xwînê avdayî. Dê qet qala toz û telaz û gend û gemara di hundirê tirimbêlê de jî nekira, ne jî qala bîhn û cureyên şilemeniyê! Tev jî xortên reşik bûn, carekê-du caran zimanê wê neqelibîbû û ji wan re gotibû Koma Kadizan, heke dezgeh rast bikirina, diziya kadizê ji bo wan karê zarokan bû! Xweşbextane, tirimbêla wê ne Kia bû, lê ev nedihat wê wateyê ku polîs ji bo tiştine pûç heya ber wir jî neyin.

Şeva borî jî guh li dengê jinikekê fît kiribû, ya ku gilî û gazincên xwe kat dikir ji du polîsên qerase re, ku bi kilçanên xwe hatibûn û derdor saxtî dikirin. Nema zanî bê esl û feslê meselê çi ye, dengê televizyonê kêm kiribû û xwe mit kiribû (wek ku nedixwest zanibin ku di mal de ye, lê dizanîn), li pêşberî şibakê tam û temam çarîkek guh dêrabû axaftinên wan. Polîsek pirs jê dikir, wê jî nerma nerm bersiv dida, qey bi tena serê xwe dijiya, lewre carinan ji bo ku çend şekir bi hev re bişkênin, pirejin û pîremêrên vira seba tiştine pûç (wek çirçirkên vê havînê yên fenanî gêrikan xwe bi qurmên darûberan ve girtibûn û her sêzdeh salan carekê li başûrê herêmê derdiketin) gazî polîsan dikirin. Bi ser halan de, bi roj jî banga ba û bahozekê hatibû ragihandin. Heye ku tiştin gêr bibûn, yan firiyabûn û hatibûn li tiştine din ketibûn, wek titikên li ber deriyê wê yan devê xeracê, yan jî ajalên şevger bela xwe di gilêşdankên jinikê dabûn, ev jî pêkan bû. Serê sibehê, bi aliyê otoparkê ve çûbû û çavek li derdorê gerandibû, nerdeyên li ber darûberên li ser milê rastê li erdê bûn, wekî din tu tiştekî awarte tune bû.