Nivîskar
Xaltîka berfê bi tena serê xwe du keç mezin kiribûn û bi firê xistibûn. Piştî ku her du ketin zanîngehê berê xwe dane Stenbolê, yekê beşa Bijişkî yekê jî ya Parêzerî dixwend. Hefteyê rojekê li dêya xwe digeriyan, ji roja dest bi dibistanê kiribûn nehatibûn serdana dayika xwe. Xaltîka Berfê
Nivîskar
Min dîsa berê xwe da pêşangehê, sê zarok li dora peykerekî zîz bûne, zêde nêzîkî wan nebûm min xwest fêm bikim ka çi dikin, tevgerên wan bala min kişandibû. Peykerê Mîrekî, her du destên wî bi zincîrên zingargirtî kelepçekirîbûn. Van her sê zarokan dixwest wî peykerî azad bikin ji wê
Nivîskar
Ez êdî gîham armanca xwe delala min, min dixwest ku ji nav zarokên min hema yek tenê be jî ruh û canê xwe bide ser ziman û edebiyata kurdî, rêyekê bidin ber xwe. Zanîna te weke behrekê ye ez bi te bawer im ku tu yê zarokên gund bi zimanê
Nivîskar
"Di taldeya ewrên giran de mam, neçûm Di siya pelên daran de xûya nebûm, dîsa neçûm Min pişta xwe da kîjan stêrkê xuricî çû Lê ez ê pişta xwe bispêrim ronahiya xwe Û naçim" *** Hestên zarokatiyê wekî çirûskekê di çavên mirovan de diyar dibûn berê, niha ew çirûsk
Nivîskar
Jiyan jî dişibe tîrêjên rojê, herwiha mirov jî, carna zû carna dereng ji nav me bar dikin û diçin ew tîrêj… Şukran xanimê her roj li Bilind digeriya, dîsa rahişt telefona xwe û lêgeriya, lê telefon venebû, xofek ket dilê wê, lê hinekî bêhna xwe veda dîsa geriya, lê dengê