Qeyîkên Behra Hibrê
Marcel Proust ji bo ku li labîrenta bîranînên xwe bigere, Balzac ji bo bablîsokên ruhê jinan vebêje, Fîrdewsî ji bo
Romana Kurdî û Netewe
Nivîskarên kurd, mijara welatparêzîyê tu caran bi mebesta neteweya xwe, ji bo ku di ser netewên din ra bigirin, nexistine
Sêdareya Asîmîlasyonê
Dîrokeke ji tûrê derewan wêdetir ne tiştek e, ji te ra wek rastîyekê hatibe vegotin û tu bêyî ku çîrûskên
Konçertoya Demsalan
Bihar, dotmameke devliken e, Bêhna endeko tê ji porê wê û li hêvîya pismamekî doxînsist dibihure emrê wê. Bihar ji
Berbanga Dîyasporaya Kurdan
Ji ber sedemên civakî, dîrokî û sîyasî li Tirkîye, Sûrîye Îran û Iraqê zor û zextên herî giran li ser
Keybanûyên Helbesta Kurdî û Tenêtî
Însan, di malzaroka dayika xwe da tenê ye û di qebra tarî da jî tenê ye. Ev cure tenêbûn, ji
Fitîla Qendîla Şaristanîyê
Derdê zimanê bîyanî, ji tirsa sorik û mîrkutokan xerabtir e. Ev tirs, mirovan fêmkorî dike. Tirseke bêdiran dixe dilê zarokan
Melodîya Bajarên Biçem
Çavên min westîyane ji şahidîya bêbextîya van bajaran û dilê min di nava rezîlîyê da piştxûz bûye. “Bêhna xwînê tê
Şopên Zordestîyê di Helbesta Kurdî da
Helbesteke evînî ku bi romantîzmeke şehwetê hatîye sazkirin, mirov hew dinêre îmajeke zilmê ya tije devê wê xwîn, tevlî naveroka
Îmaj û Rastî
Rastî tûj e, tehl e, carnan pîs û xerab e. Mirov bi saya helbestê ji nav lepên rastîyê difilite û