Nivîskar
Marcel Proust ji bo ku li labîrenta bîranînên xwe bigere, Balzac ji bo bablîsokên ruhê jinan vebêje, Fîrdewsî ji bo ronahîya zêran û Ehmadê Xanî ji bo biçûkên kurmancan kitêbên xwe nivîsîn. Her yek ji wan bû sitûneke edebîyata cîhanê û qeyikên zimanên xwe berdan behra hibrê. *** Kitêb, kewareyên herfan
Nivîskar
Nivîskarên kurd, mijara welatparêzîyê tu caran bi mebesta neteweya xwe, ji bo ku di ser netewên din ra bigirin, nexistine qada nivîsê. Derdê hemûyan ew e ku kurd jî mîna neteweyên rûyê dinyayê, serfiraz bijîn. Feylesofê navdar Immanuel Wallerstaine, îdia dike ku Neteweperestî durû ye: Protestoya mazlûman li hember zaliman
Nivîskar
Dîrokeke ji tûrê derewan wêdetir ne tiştek e, ji te ra wek rastîyekê hatibe vegotin û tu bêyî ku çîrûskên gûmanê di mejîyê ta da pê kevin, ji van derewên biterî bawer bikî, heyf e ku tu di dezgeha asîmîlasyonê ra derbas bûyî! *** Çanda serdest a miletekî, çand û zimanê
Nivîskar
Bihar, dotmameke devliken e, Bêhna endeko tê ji porê wê û li hêvîya pismamekî doxînsist dibihure emrê wê. Bihar ji nişkê ve tê û gulên xwînî dibişkıvin di paxila vî bajarî da. Min çend xatûnên gulfiroş dîtin li taxên vî bajarê ku ji hezar gulan ra bûye goristan. Darbestên evîndaran
Nivîskar
Ji ber sedemên civakî, dîrokî û sîyasî li Tirkîye, Sûrîye Îran û Iraqê zor û zextên herî giran li ser kurdan hate pratîzekirin. Piştî cûntayên leşkerî girtîgeh bi kurdan hatin tijîkirin, îşkenceyên nedîtî li ser laşên kurdan hatin cerîbîn. Mafên kurdan ên herî bingehîn ên însanî ji holê hatin rakirin,
Nivîskar
Însan, di malzaroka dayika xwe da tenê ye û di qebra tarî da jî tenê ye. Ev cure tenêbûn, ji mecbûrî ne lê dema di nav jiyana rojane da û di qerebalixa însanan da mirov tenêbûna qebrê bikişîne ev rewş, mirov aciz û xemgîn dike. *** Di helbesta kurdî ya nû
Nivîskar
Derdê zimanê bîyanî, ji tirsa sorik û mîrkutokan xerabtir e. Ev tirs, mirovan fêmkorî dike. Tirseke bêdiran dixe dilê zarokan û wan her tim sêwîyê hemsalên wan dihêle. Ev tirs nahêle derîyê dilê mejî jî xwendîn û zanînê ra vebe. Ne tenê zarokan, ciwanan jî bêzar dike, xanîyên xeyalên rengîn
Nivîskar
Çavên min westîyane ji şahidîya bêbextîya van bajaran û dilê min di nava rezîlîyê da piştxûz bûye. “Bêhna xwînê tê li ser peyarêkan.” Di tarîya berbangê da xewa çivîkan a sibehê… Xewnên talankirî yên “pitikan” bi sîrenên şewat qut dibin. Şevên ker û lal, bi çûyîna bêveger ducanî ne. *** Ez
Nivîskar
Helbesteke evînî ku bi romantîzmeke şehwetê hatîye sazkirin, mirov hew dinêre îmajeke zilmê ya tije devê wê xwîn, tevlî naveroka wê bûye. Yan jî helbesteke mijara wê bextewarîya jîyanê ye tu hew dinêrî îmajeke zordestiyê ye, serê xwe ji nava wê şadî û bextewarîyê derxistîye û dibêje min jibîr neke.
Nivîskar
Rastî tûj e, tehl e, carnan pîs û xerab e. Mirov bi saya helbestê ji nav lepên rastîyê difilite û bi saya îmajan di paxila xeyalan da laş û gîyanê xwe guhdar dike. Helbesta biîmaj, mirovan ji rastîyên jîyanê dûr dixe. Şûna rastîyên jîyanê kêlîyeke kin be jî mirov bi