Nivîskar
Li cihekî nenas, li ser banekî xerîb rûniştî yî tu. Baraneke ecêb dibare, ewqas zêde ye ku ji axa banî derbasî hundir dibe û ji kêranan dipale dilop bi dilop. Tu dixwazî xwe berdî xwarê, cihek tuneye ku tu bikaribî dakevî. Her dilopa baranê ku li canê te dikeve, te
Nivîskar
Ba û bager çi ye? Yek tîne û yê din dibe? Yek guhdarî dike yek piştguh dike? Çi ye jiyan? Guhdarîkirin? Axivîn? Bêwatebûn di her rewşê de? Tu diaxivî yê li hember guhdar nake, an jî fehm nake? Çi ji wê jiyanê? Tu dijî ew najî, ew dijî tu najî?
Nivîskar
Gelo ji te bêhneke çawa tê? Tu nikarî xwe bêhn bikî, lingê xwe yê pêşîn dirêjî pozê xwe dikî, belê jê bêhnek tê, bêhna axê. Tu difikirî, tu jî ewqas di bin tavê de digerî, çima ji wan bêhna tavê tê lê ji te bêhna axê. *** Kevirên biçûk, biçûk, biçûk
Nivîskar
Çargoşebûna her tiştî, giloverbûna her tiştekî nuwaze te aciz dike. Ji xeynî van sînorên stranan, şeklên bêqisûr ên herfan jî te aciz dikin. Divê, biqusûrbûn hebe li her derekî, ji bo ku tu bikaribî bi qusûrên xwe re, xwe ava bikî. Belkî cara ewil e te tiştekî bêqusûr kir; tu
Nivîskar
Tu lê dinêrî, fanîleyeke pir xweşik dibînî; li ser tayê reş, rengekî kesk, yek sor, yek jî zer bi awayekî xasxas hatiye neqişkirin û berê neqişan li aliyê jor e. Tu digirî destê xwe, bêhn dikî û ew bêhn heta kezebê diçe, dişewitîne. Çîroka wê fanîleyê tê bîra te, diya