Lezgînê Çalî: Keko, Are You Coming or Should I Come and Get You?
After bone marrow cancer struck my dear brother Lezgîn, he spent exactly a year and three months in a hospital
Awirên tûj. Peyvên tûj. Hestên tûj. Tu xwe wisa pênase dikî gelo? Tu xwe ji bilî dilê xwedibînî? Tu kî
Li cihekî nenas, li ser banekî xerîb rûniştî yî tu. Baraneke ecêb dibare, ewqas zêde ye ku ji axa banî
Tarî, her der tarî ye. Wekî ku tu nû ji gora xwe radibî û derdikevî, bi rê ve diçî. Westiyayî,
Xema kê ye tu çi dixwî û vedixwî, çiqas radizê û çiqas şiyar î, seba çi digirî û dikenî. Xema
Tu xwe dizanî û nizanî tu li pey peyvan î. Reng û şeklê wan, bêhn û tama wan, hişkbûn û
Tu wexta ku dixwazî hêstirên xwe dîsa bikişînî ber bi cîhana xwe ve, nikarî. Bi hev ve zeliqîne, hêstir û
Gelo ji te bêhneke çawa tê? Tu nikarî xwe bêhn bikî, lingê xwe yê pêşîn dirêjî pozê xwe dikî, belê
Tu dizanî ka çiya çiqas bê hêz bûn li hemberî Ferhad, çawa qels bûn; nikarîbûn li ber wî bisekinin, ji
Tu li neynûkên xwe dinêrî û fam dikî ku bi rastî qîmeteke wan heye û dil nadî wan biêşînî, lewre
Çargoşebûna her tiştî, giloverbûna her tiştekî nuwaze te aciz dike. Ji xeynî van sînorên stranan, şeklên bêqisûr ên herfan jî
Careke din vediciniqî. Belê! Tiştekî ecêb e ev behr, ev reng, ev dîmen. Lê tu li ku yî? Îcar ev
Tu eposteya xwe binivîsî em ê ji te re bûltenan belaşî bişînin...