Nivîskar
Li cihekî nenas, li ser banekî xerîb rûniştî yî tu. Baraneke ecêb dibare, ewqas zêde ye ku ji axa banî derbasî hundir dibe û ji kêranan dipale dilop bi dilop. Tu dixwazî xwe berdî xwarê, cihek tuneye ku tu bikaribî dakevî. Her dilopa baranê ku li canê te dikeve, te
Nivîskar
Ba û bager çi ye? Yek tîne û yê din dibe? Yek guhdarî dike yek piştguh dike? Çi ye jiyan? Guhdarîkirin? Axivîn? Bêwatebûn di her rewşê de? Tu diaxivî yê li hember guhdar nake, an jî fehm nake? Çi ji wê jiyanê? Tu dijî ew najî, ew dijî tu najî?
Nivîskar
Tarî, her der tarî ye. Wekî ku tu nû ji gora xwe radibî û derdikevî, bi rê ve diçî. Westiyayî, ev westandin ji ku tê? Te kevir ranekiriye, gora xwe av nedaye, esman paqij nekiriye bi kef û avê. Wê çaxê, çima wiha bê hal î, nizanî. Bi zorî piyên
Nivîskar
Xema kê ye tu çi dixwî û vedixwî, çiqas radizê û çiqas şiyar î, seba çi digirî û dikenî. Xema kê ye nizanî. Lê ne xema te ye jî ka tu di xema kesekî de yî an na. Wê çaxê çima ev xem tên ber te? Tu yek ji xeman
Nivîskar
Tu xwe dizanî û nizanî tu li pey peyvan î. Reng û şeklê wan, bêhn û tama wan, hişkbûn û nermbûna wan her dem dibe meraq ji te re. Tu wexta ku li cihekî nû digerî hema dikevî dû peyvan. Meraq e ev, dixwazî yên di mejiyê xwe de nû
Nivîskar
Tu wexta ku dixwazî hêstirên xwe dîsa bikişînî ber bi cîhana xwe ve, nikarî. Bi hev ve zeliqîne, hêstir û stêrk, çawa ku di nav pevşabûneke germ de ne. Lê tu dixwazî bikişînî ber bi aliyê xwe ve, ber bi nav çavê xwe ve. Tu wê demê dibînî stêrk çawa
Nivîskar
Gelo ji te bêhneke çawa tê? Tu nikarî xwe bêhn bikî, lingê xwe yê pêşîn dirêjî pozê xwe dikî, belê jê bêhnek tê, bêhna axê. Tu difikirî, tu jî ewqas di bin tavê de digerî, çima ji wan bêhna tavê tê lê ji te bêhna axê. *** Kevirên biçûk, biçûk, biçûk
Nivîskar
Tu dizanî ka çiya çiqas bê hêz bûn li hemberî Ferhad, çawa qels bûn; nikarîbûn li ber wî bisekinin, ji fediyan! Deqên te jî li hemberî hêza te wekî tozên bêqîmet in. Mirov hema pif bike, dê bifirin. *** Deqên te yek e an ji yekê zêdetir? Tu dibêjî qey yek
Nivîskar
Tu li neynûkên xwe dinêrî û fam dikî ku bi rastî qîmeteke wan heye û dil nadî wan biêşînî, lewre dikarin ji bo te dergûşekê bikolin dilê te kengî bixwaze, ango tiştê ku kesekî din nikare bike. *** Qêrîna ewil a ku ji kezeba te derket û li esmanan belav bû,
Nivîskar
Çargoşebûna her tiştî, giloverbûna her tiştekî nuwaze te aciz dike. Ji xeynî van sînorên stranan, şeklên bêqisûr ên herfan jî te aciz dikin. Divê, biqusûrbûn hebe li her derekî, ji bo ku tu bikaribî bi qusûrên xwe re, xwe ava bikî. Belkî cara ewil e te tiştekî bêqusûr kir; tu
Nivîskar
Careke din vediciniqî. Belê! Tiştekî ecêb e ev behr, ev reng, ev dîmen. Lê tu li ku yî? Îcar ev pirs mejiyê te mijûl dike. Tu hema berê xwe didî însanan. Dixwazî ji wan pirs bikî, dipirsî jî lê hema wisa ecêb li te dinêrin, bersivekê nadin. Tu dikî dîn
Nivîskar
Tu lê dinêrî, fanîleyeke pir xweşik dibînî; li ser tayê reş, rengekî kesk, yek sor, yek jî zer bi awayekî xasxas hatiye neqişkirin û berê neqişan li aliyê jor e. Tu digirî destê xwe, bêhn dikî û ew bêhn heta kezebê diçe, dişewitîne. Çîroka wê fanîleyê tê bîra te, diya