Nivîskar
Nivîs bi min tiştekî ecêb e, helbet ji kaxiz û hibr û xetan zêdetir tişt e, lê dema tênxwendin, helbet yên nayênxwendin jî, wateya xwe mîna meyeke sivik berdide nava herikîna di tamarên me da. Helbet nivîs hene wekî nefes û hîs nava bêdengiyê da, di hundirê me da diaxifin,
Nivîskar
Dîsa jî ku însan her tim mîna kulîlka li ber bayê har nazik e, arezûya hebûnê ye ku wê kulîlkê li ser piyê geliyê bêbinî dibişkivîne. Li ser piyê geliyê hebûnê û li ser zangên li devê behra tariyê hêşîn tê ew kulîlka şikestok a nazik. Arezûya ji tova jiyanê,
Nivîskar
Dîtin bi xwe zehf balkêş e û nihêrîn jî tiştekî wisa ye ku her şexsiyet bi wê yekane ye. Wekî hinek awirên seyr û tesîrdar hene, çi mirov û çi heywan. Her wisa ew çav û dîdevanî caran efsûneke kêmpeyda ye. Mîna çavekî Xwedayî yan esmanî, bi tîrên ku nayêne
Nivîskar
Rewşa nivîsevaniya kurdî û daynamîkên wê xasî wan serdeman e ku tê ra derbas bûye. Dîroka nivîs û edebiyata kurdî xwedî paşxaneyeke nivîskî ye ku bi taybet di perwerdeya medreseyan da maye. Li rex nivîsîna bi kurdî, di wexta xwe da werger jî kêm hatine kirin. Eva tevî ku rola
Nivîskar
Şi'ira Berken Bereh, xwe digihîne kana xwe ya xas û îmajên gerdûnî, yê ku wana ji bera zimanê xwe diafirîne. Di şi'ira wî da hêma hene wekî navekî yan peyv û risteyên ku bangî hinek guhên hişyar dikin, belkî kesine birîndar. *** Kê bîr dibir wê mîna
Nivîskar
Çaxa ku roman îcad bû êdî her miletî dikaribû pirtûkên xwe yên pîroz binivîse, heta ruhekî pîroz pifî raboriyê bike, gerçî di nezera Borges da hemû pirtûk pîroz bûn, her wisa ew pirtûk ku texeyula civakeke din in jî, dibûne zimanên nû yên neteweyî. *** Çi bender dikare te bihewîne Ji
Nivîskar
Ahmedê Mîrazî heta sala 1937an li Tiblîsê bi karên kulturayê, perwerdeyê û sazkirina kom û dersdariyê ra dixebite. Wekî serkarekî wan saziyên Soviyetê ji bo xwendin û pêşketina cimae'tê karine mezin dike. Wan salan li Moskovayê jî dixwîne ku ew yek ji uzvê partiya komunîst bû. Lê di
Nivîskar
Sînemaya hunerî di pêwendiyeke zeman û kulturê da, tevî ve-xwendinên tragedyayên yûnan, li gel hunerên din jî rehên wan li bîra îmgeya helbestî digerin. Li gel ku hunerên din jî temasê afirandin û vederbûna îmgeya şi'irkî kirine. Afirandina îmgeyan xwe dispêre fikriyateke razber tevî fîlozofî û tragedyayan. Dîsa
Nivîskar
Bêhn, wî zemanî ne tenê para tîne, wî mekanî wekî ku pifî balonekî bikî dîsa tijî dike. Wexta em behsa zemanekî dikin heman wextê da em behsa mekan jî dikin. Bêhn wî mekanî tijî dike û fireh dike, mekanekî ku em bi çavekî din para lê vedigerin, mekanê me yê
Nivîskar
Bêguman şi'ir wekî şiklekî afirînê, der barê mirinê bi xwe da ye tevî ku perestişa wê ber bi jînê ye. Her însan wekî çilkek ji hebûnê, ku şi'ir axirî behsa wan dike, behsa kêliyeke tazî ya ku însan li wê temasê hebûna xwe ya raz a
Nivîskar
Lê meseleya qaçaxên ku li devera xwe nîzameke din digerandin tûşî pêlvedana serdema modern a teknîka rê û trênê û tiştên din tên. Di wan deman da herhal pevçûnên axir rû didin û hemû tişt êdî dibe qal û behsên hikayetan. *** The Wild Bunch (Cerda Hov, 1969), fîlmeke Amerîkan e,
Nivîskar
bo Melîhayê... Navek û hikayetek bû Anar Gul. Hê ji zartiyê heta van demên axiriyê jî. Çendîn caran min ji diya xwe bihîstibû ew nav û ew hikayet. Pêşiyê, tam hikayetek jî nebû, lê navê kesekê bû ku diya min wekî agahî û xatiratekê behs dikir. Her çi be jî,