Nivîskar
Destê xwe di nav porê xwe de digerînî, xatirxwestinek! Bi du tiliyên xwe têleke porê xwe dikişînî û ji cihê wê diqetînî. Hesteya xwe vêdixî û wê têlika porê xwe ji nişka ve didî ber agir. Tu bi xweşikî nabînî çawa dişewite, lê di carekê de di nav her du
Nivîskar
Tu radibî, tu dibêjî ev jin dîn bûne. Berê xwe didî aliyê mêran, mirov dibêje qey di nav hev de rûniştine, lê ji hev cuda ne. Dîwarek, perdeyek tuneye di navbera wan de lê sînorekî veşartî heye, tu hîs dikî. Tu diçî ba wan. Li ba wan qêrîniyek tuneye; xemgîniyek,
Nivîskar
Xwe nexweş hîs dikî. Şûna hêstirên xwe yên zuwabûyî dikolî bi neynûkên xwe yên dirêj. Tiliyên te, ji te re xerîb tên. Xerîbî. Bêriya xerîbiyê jî dikî. Bi vî awayî li bendê dimînî. Li benda firîna ruhê xwe. Li benda wendabûna xwe. Û mûzîka di dilê te de bi dawî