Lezgînê Çalî: Keko, Are You Coming or Should I Come and Get You?
After bone marrow cancer struck my dear brother Lezgîn, he spent exactly a year and three months in a hospital
Nexwe ne girîng e bê em bi rastî kî ne û li ku derê dijîn, em girêdayî vîn û biryara
Heta ku li hemberî mêtîngeriya dewletê û nivîskarên tirk dernekevin ku di warê bişaftina ziman û edebîyata kurdî de şirîk
Ji bo em karibin sehneya xwe ya hunerî dewlemendtir bikin, belkî jî divê bêhtir em sûd ji pratîkên hunerî yên
Îro ne bi hejmarên zanistî lê li gor nezerî û pêhesîna xwe dibêjim, kesên ku demekê bi tirkî dinivîsandin û
Gelo zanyar bi rastî jî, ji bo başiya me dibêjin: “bi şev zû rakevin û serê sibê zû rabin” an
Tarî, her der tarî ye. Wekî ku tu nû ji gora xwe radibî û derdikevî, bi rê ve diçî. Westiyayî,
Gelo pêkan e mirov ji mînaka Îrlandayê ders û şîretekê bigire û çîrokeke din, rêyeke din pêşniyaz bike? Gelo mirov
Bereh, di zemanekî de yê ku başebaş pê serwext e û ne aydê wî û miletê wî yê bindest e,
Li welatê me yê xweş û geş, em her sal bi germahiyeke bêhempa re rû bi rû dimînin. Ev germahî,
Xema kê ye tu çi dixwî û vedixwî, çiqas radizê û çiqas şiyar î, seba çi digirî û dikenî. Xema
Em romana Paulo Coelho ya Yanzdeh Deqîqe (bi tirkî On bir Dakika, bi îngîlîzî Eleven Minutes) bînin bîra xwe, di
Tu eposteya xwe binivîsî em ê ji te re bûltenan belaşî bişînin...