Çand û huner
Remezan Alan Bizavên ku bi îddiaya serwerîyeka neteweyî radibin mecbûr in xwedî-tolerans bin, çiqas tûnd bin jî rexneyan daqurtînin û heta ji wan mifayê wergirin, mafê rexnekirinê qebûl bikin, bizanibin ku avahîyên qamûyî yên bajêr ji bo her kesî ne, mecbûr in ku bê ferq û mêlî tevbigerin, heta ji
Çand û huner
I. Ekspertîza Mirovan Di vê serdema ragihandinê da bi kanalên curbicur gelek kes bê destûr, hop dikevin jîyana me. Paşê hem diêşin hem jî me diêşînin û gava bêyî xatirxwestin diçin jî parçeyekî ji me gez dikin û bi xwe ra dibin. An jî hin kes bi neçûnê, ji emrê
Hilbijartîyên Edîtoran
Li vî welatî êdî ne kafe, ne xwaringeh û ne jî mizgeft aîdê me ne. Lewra ne rewşenbîr, ne siyasetmedar, ne îmam û ne jî nivîskar êdî nikarin xwe wekî kesekî bibînin û texeyûl bikin. Bi hezaran mirîyên ku gorên wan ne diyar in, nikarin cihekî ji xwe re bibînin
Çand û huner
Di vê nivîsê de dixwazim du formên nîvfolklorîk ên du stranên tirk û kurdan bidim ber hevdu. Him strana "Bejna Zirav" (ji vir pê ve wekî BZ em dê binivîsin) a Şivan Perwer û Gulîstanê, him jî "Söyle Sunam" [Bêje Suna'm, ji vir pê
Hilbijartîyên Edîtoran
Lêkolînerên zimanî bi bawer in ku biryarên baş û erênî di binemalê da, dikarin zindîmana zimanekî tezmîn bikin; li hemberî wê, nêrînên nebaş û neyînî li ser zimanî di malê da, dikarin bibin sebeba têkçûn û nemana wî zimanî. Tiştê balkêştir di lêkolînan da ev e ku tevî ku piranîya
Hilbijartîyên Edîtoran
I. Mêvandarî/Mazûwanî Hin caran bêyî sedem, ji xwe diqehire û li mala xwe jî diweste mirov. Hingê dixwaze biçe rêwingîyeka dirêj û paşê li malekê bibe mêvan. Lê divê ew mal ya dostekî yan jî ya destebirakekî be. Nepirse ka ji çima hatiyî. Wextê razanê ji te re doşek
Nivîskar
Sînemaya Amûdê çima hat şewitandin? Zindana Diyarbekirê çima hat avakirin? Gundê me çima hatin şewitandin? Li Dêrsim, Agirî, Helebçe û Mehabadê em çima hatin kuştin? Û ji aliyê kê ve! Eger em karibin nasnameyeke hevpar li ser van pirsan ava bikin, em ê bibînin ku Şewata Sînema Amûdê, ne tenê
Çand û huner
Lêkolîn û tecrûbeyên klînîkî nîşan didin ku zarokên duzimanî, di pêşerojê de, di warê kognitîf û civakî de gelek avantajan bi dest dixin. Ji ber vê yekê, divê malbat dev ji zimanê xwe bernedin û bi sebir û domdarî tevbigerin di vê pêvajoyê de. *** Di vê serdemê da rêbaza pirzimanî
Çand û huner
I. Dê li te vegerim! Em di serdema ragihandinê da ne. Lê ragihandina me her diçe kêmtir dibe. Mijûlî û her mijûlî. Hinekê jî dilsarîya ji rûtînê. Di kesûnasên (contacts) me da bi sedan kes hene, lê têkilîya me herî zêde bi pênc yan deh kesan ra heye. Û hinek
Nivîskar
Salekê ligel çend akademîsyenan min seredana Cizîrê kir. Piraniya akademîsyenan tirk bûn lê li zanîngehên navdar ên Amerîka û Ewropayê dixebitîn. Qeymeqam ji hatina me haydar bû. Bi rêya xebatkarên xwe ji me re peyam şand û got piştî gera me temam bû dixwaze me li Mizgefta Nûh biezimîne. Danê
Nivîskar
Pascal Casanova di kitêba xwe ya Dünya Edebiyatı Cumhuriyeti (Komara Edebîyata Cîhanî) de, wexta behsa xweserîya wêjeyê dike, ji bo wî digel pîvanên dîtir ên mîna wergerbarî, qebûl, xelat hwd. yek ji pîvana sereke ya vê komarê xweşûştina ji neteweyetîyê ye. Li gorî Casanova di şerê cîhanê yê duyemîn de
Hilbijartîyên Edîtoran
Kundera di metneke xwe de dibêje, “roman berhemeke Ewropî ye û milkê Ewropayê ye” [1]. Belê rast e ev tespît, lê kêm e. Gava roman bû roman, ne tenê hebûna Ewropayê, hebûna dagirkerîya Ewropayê jî tevlî romanê bû. Loma roman ne tenê sinet e, di heman demê de amurekî dagirkerîyê