Nivîskar
"Di taldeya ewrên giran de mam, neçûm Di siya pelên daran de xûya nebûm, dîsa neçûm Min pişta xwe da kîjan stêrkê xuricî çû Lê ez ê pişta xwe bispêrim ronahiya xwe Û naçim" *** Hestên zarokatiyê wekî çirûskekê di çavên mirovan de diyar dibûn berê, niha ew çirûsk
Nivîskar
No fîlm hetêk ra sey fîlmêkê saynfîkşinî bi heme ecêbîya xo bale anceno la hetêk ra zî binê nê fîkşinê ecêbî de rastîya seserra Vîktorya zaf weş û zelale teswîr bîya. Bîlhesa nê serdemî de hetêk ra derheqê rewşa cinîyan de û hemverê zewacan de ewnîyayîşêko muhafazakar û komelkî est
Nivîskar
Tiliyên xwe di nav porê xwe de digerînî, piçek dicemidî, bi milên xwe dixwazî xwe germ bikî, sermilên xwe miz didî. Ceribandineke cuda ye, dibêjî. Ka çend kes dikare vî tiştî bijî. Çend kes dikare barê xwe bibarîne bi tayê baranê re? Çi kêfxweşiyek e bi rastî jî. Tu sivikbûna
Nivîskar
Ez wek akademîsyenekî ku heta ji destê min tê ji çavkanîyên resen ên kurdîyê sûd werdigirim û xwe mîratgirekî kurdîya petî dizanim, bi dilrehetî pêşnîyaz dikim ku divê em êdî dev ji vê efsaneya “kurdîya akademîk” a ku naşibe tu zimanekî ji hişê xwe biavêjin. Lewra bikaranîna bêjeyên bîyanî di
Nivîskar
Ferq û cudahiyeke din a helbest û muzîka kurdî heye, di mijara “Gul”ê de. “Gul” li şûna welêt ango Kurdistanê hatiye gotin. Weke di strana “Ay lê gulê” de. Ev strana ku Rêncberî gotinên wê nivîsîne û Mihemed Şêxoyî muzîk jê re çêkiriye, “Gul” li şûna “Kurdistan”ê dibe
Nivîskar
“Xudaynameg” bingeh û çavkaniya sereke ya piraniya rîwayetên mîtolojîk/destanî yên Kurdo-Îranî bûye, bi taybetî jî bo Şehnameyên Kurdî û Şehnameyên zimanên din ên Îranî bûye. *** Di nav berhemên edebî yên serdema Sasaniyan de Xudaynameg, ku wekî Xudayname jî tê nasîn, cîhekî giring digire. Navê berhemê ji du peyvan pêk
Nivîskar
Şaredarî, bi awayekî klasîk êdî ne ew şaredarîyên berê ne. Jixwe ji bo kurdan ew hîn cudatir in. Vîna temsîla cihkî, hêza birêvebirinê û desthilata wî cihî ne. Loma divê li gorî taybetmendiyên deverî bi her xizmet û pêdiviyên cur bi cur ên wê derê bibilin, kêşeyan çareser bikin û
Nivîskar
Me behsa projeyên bendavan, şirketên rafinerî û madenan ên li ser axa kurdan kir. Serdestan hemû dewlemendî bi xwe re biribûn û hemû zerara ku didan xweza û civakê li pişta me bar kiribûn. Helbet me behsa otel û AVMyên luks jî kir ku yan li nîveka çol û beyaran
Nivîskar
Nostaljî, wek têgehekê, tim berê me dide zemanên berê. Em dikarin nostaljîyê bi kurtasî, wek bêrîkirina salên berê, bêrîkirina jiyana berê pênase bikin. Her gava ku em ji jiyana xwe ya îro aciz dibin, em xwe dispêrin nostaljiyê. Ji bo em xwe di nav de bisitirînin, em ji bîranînên xwe
Nivîskar
Rastî tûj e, tehl e, carnan pîs û xerab e. Mirov bi saya helbestê ji nav lepên rastîyê difilite û bi saya îmajan di paxila xeyalan da laş û gîyanê xwe guhdar dike. Helbesta biîmaj, mirovan ji rastîyên jîyanê dûr dixe. Şûna rastîyên jîyanê kêlîyeke kin be jî mirov bi
Nivîskar
Çawîşê qereqolê hat, ji şofêr re got, ‘‘Wek sed metreyî wê de, çima tu hebekî sekinî?’’ Şofêr got, ‘‘Naxêr, ez nesekinîm, ji ber kontrolê min sureta makînê kêm kir!’’ Çawîş got, ‘‘Ez derewan dikim?’’ Şofêr got, ‘‘Estexfûrela efendim, ez tiştekî weha nabêm!’’ Min got, ‘‘Xêr e çawîş, hûn ewqas me
Nivîskar
Jiyan jî dişibe tîrêjên rojê, herwiha mirov jî, carna zû carna dereng ji nav me bar dikin û diçin ew tîrêj… Şukran xanimê her roj li Bilind digeriya, dîsa rahişt telefona xwe û lêgeriya, lê telefon venebû, xofek ket dilê wê, lê hinekî bêhna xwe veda dîsa geriya, lê dengê